محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )

58

در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )

فقط خداوند ، بىنياز است و بىنيازى نيز به‌وسيله او به‌دست مىآيد و اوست كه سرچشمه فضل و بخشش است و هر آن‌كس كه از او بخواهد ، عطايش مىكند و حتى اگر از او نخواهيم ، باز از لطف و رحمت به ما مىبخشد ، اما براى اين‌كه به ما بيشتر عطا كند ، به ما دستور داده تا از مال و دارايى خود ، به نيازمندان ، انفاق و بخشش كنيم و اين دستور ، فقط براى امتحان كردن و آزمودن ماست ، همان‌گونه كه به ما قدرت و آزادى عمل داده است تا ما را بيازمايد و كردار ما مستحق عذاب و كيفر يا نيكى و پاداش شود و در قرآن نيز اشاره بدين فرموده است كه : « اما آن‌كس كه [ در راه خدا ] انفاق كند و پرهيزگارى پيش گيرد ، و جزاى نيك الهى را تصديق كند ، ما او را در مسير آسانى قرار مىدهيم . اما كسى كه بخل ورزد [ و از اين راه ] بىنيازى طلبد و پاداش نيك [ الهى ] را انكار كند ، به زودى او را در مسير دشوارى قرار مىدهيم . » « 1 » ( فبادروا بأعمالكم تكونوا مع جيران اللّه فى داره ، رافق بهم رسله . . . ) اين سخن ، تفسير و تأكيدى است بر آيه‌اى كه پيشتر در همين خطبه ذكر شد : وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً و خداوند ، انسان پارسا و پرهيزگار را در بهشت جاودانه خواهد كرد و هرآنچه را بخواهند برايشان فراهم مىنمايد ، پس پيش از آن‌كه دستتان از انجام كارهاى نيك كوتاه گردد ، مىبايست توشه جمع‌آورى كرد و خلاصه اين‌كه ، در صورتى در جوار رحمت الهى ، خواهيد

--> ( 1 ) . فَأَمَّا مَنْ أَعْطى وَ اتَّقى * وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى * فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى * وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنى * وَ كَذَّبَ بِالْحُسْنى * فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرى ليل / 92 : 5 - 10 .